జీవిత గమనం లో ఒక సారి వెనక్కు వెళ్తే... -4

హాస్టల్ అంటే ఆ అంకుల్ ఒక ఫైవ్ స్టారు హోటల్ ను కళ్ళ ముందు చూపించాడు. మా ఊర్లలో టిఫిన్స్ అంటే తెలియవు. పొద్దున లేవగానే అన్నం తినేవాన్ని. ఇప్పటికీ చాలా ఊర్లలో టిఫిన్స్ అంటే తెలియవు. ఈ అంకుల్ చాలా టిఫిన్ల పేర్లు, చాలా బాగుంటాయి అని.. ఇంకా చాలా చెప్పారు. స్విమ్మింగ్ పూల్, గేమ్శ్, తొక్క తొడిమ అని చాలానే చెప్పడం తో టెంప్ట్ అయిపోయి హాస్టలు లో వేసేదాకా గొడవ చేసి ఇల్లు పీకి చిన్న పందిరి వేశాను. తీరా హాస్టలు వెళ్ళాక అంకుల్ చెప్పినవి ఏం కనపడలేదు. స్విమ్మింగ్ పూల్ అంటే ఎక్కడ ఉంటుంది అని వార్డెన్ ను అడిగితే వాడు వాటర్ టాంక్ చూపించాడు. నేను అదే స్విమ్మింగ్ పూల్ అని చాలా రోజులు అనుకున్న. బట్టతల వాన్ని కోం(దువ్వెన) అడగడం అంటే ఇదే. ఆ వార్డెన్ కు ఏడ్చిన తెలివి అంతే మరి...

మిట్ట మధ్యాహ్నం ఇంట్లో ఒక్కన్ని వదిలేస్తే భయపడి చచ్చే పిరికి వాన్ని, స్మశానం లో అర్థరాత్రి కూర్చోపెట్టి, డి.టి.ఎస్. సౌండ్ తో "ఎవిల్ డెడ్" చూపిస్తే ఎలా ఉంటుంది? ఒకసారి ఊహించుకోండి? నా చిన్నప్పటి హాస్టల్ లైఫ్ నాకు అలానే అనిపించేది. ఉదయం నాలుగున్నరకు కొట్టే బెల్, చలికాలం కూడా వదలకుండా చేయించే మార్నింగ్ జాగింగ్ లు, చింత కర్రల వాతలు, పెన్సిల్స్ అరిగిపోయేలా ఇచ్చే హోం వర్క్ లు... ఎన్నని చెప్పను.. పుస్తకాలు స్లిమ్ గా ఐశ్వర్యారాయ్ లా ఉండేవి, కాని క్లాసు వర్క్స్, హోం వర్క్స్ చూశాక కాని తెలిసేది కాదు, అది కల్పనా రాయ్ అని. 7 తరగతి వచ్చేదాకా అందరికి స్నానాలు ఒక్క చోటే. ఒక్కచోటే కదా అని తెలుగు సినిమాలో హీరోయిన్లలా అర్థనగ్న స్నానం అనుకుంటే పొరపాటే. (ఇంగ్లీషు సినిమా సూట్ లలో స్నానాలు చేయాల్సి వచ్చేది.) అప్పుడప్పుడూ అన్నం లో, కూరల్లో చిన్న చిన్న లోకల్ పురుగుల నుండి, పెద్ద పెద్ద నాన్ లోకల్ ఇంపోర్టెడ్ పురుగులు దర్శనం ఇచ్చేవి. మొదట్లో కొంచెం ఇబ్బంది అయినా, రాను రాను తీసి పక్కన పెట్టి తినడం అలవాటయింది. ఇంక టిఫిన్లు కూరలు, చూడ్డానికి మాత్రం అదుర్స్, తింటే ఎంతటోడయినా బెదుర్స్.

పేరెంట్శ్ వచ్చిన రోజు వాళ్ళకు స్పెషల్ గా పెట్టేవాళ్ళు. అవి బాగానే ఉండేవి. మామయ్యా! ఇక్కడ తిండి బాలేదు.. అని చెప్తే, "మీ అత్తయ్య వంట కన్నా చాలా బాగున్నాయి." అనేశాడు. నవ్వాలా ఏడ్వాలా? పిల్లలు చెప్తే పేరెంట్స్ నమ్మరు. నిజం వాళ్లకు తెలీదు, వాళ్ళకు వేరేవి పెట్టేవాళ్ళు అనే విషయం మాకు కూడా తెలిసేది కాదు చిన్నతనం లో. ఈ టైం లో నేను తెలుసుకున్న జీవిత పాఠం: తినగతినగా వేము తియ్యగా ఉండును. (తింటూ ఉంటే వేప చేదు తెలియదేమో కాని తియ్యగా మాత్రం మారదు కదా? పాడుతూ ఉంటే రాగం అతిశయించడం ఏమో కాని, రెగులర్ గా విన్నోడు మాత్రం శాశ్వతం గా శయనిస్తాడు. సో.. ఈ పద్యం గుర్తు వచ్చీ పాడ్డం ప్రాక్టీస్ చేయకండి సింగర్ మహాశయులారా. ఫారిన్ కంట్రీస్ లో ఉన్న వాళ్ళు జాగ్రత్త, సౌండ్ పొల్యూషన్ క్రింద బొక్కలో తోసినా తోస్తారు.)

ఇండియన్స్ కే కాక, ఇంకా కొన్ని డెవలప్ అవుతున్నట్టు గా భ్రమింపచేసే కంట్రీస్ లో ప్రజలకు ఒక అలవాటు ఉంటుంది. అదేంటంటే పక్కింటోడు దూరదర్శన్ లో పందుల పెంపకం చూసి, పందులను పెంచి ఏదో పది రాళ్ళు వెనుక వేస్కుంటే, వెనుకింటోడు కూడా అదే ఫాలో అయిపోతాడు. వీళ్ళను చూసి దారినపోయే ఒక బిఛ్ఛగాడు, తెల్ల పందులు కాకపోయినా కనీసం నల్ల పందులనయినా పెంచి గొప్పోడవ్వాలని అనుకుంటాడు. ఈ విషయం నేను చిన్నప్పుడే గ్రహించాను.

మా హాస్టలు లో పనిమనుషులంతా మైసూరు మహా రాణులు. కూరగాయలు, టమాటాలు, ఉల్లిపాయలు కోయడానికి మహా బద్దకం. అలానే వేసేవాళ్ళు అప్పుడప్పుడు. వాటిని తినకుండా వదిలేస్తే మా వార్డెన్స్ వదిలేవాళ్ళు కాదు. తినాల్సిందే అని ఆర్డర్ వేసేవాళ్ళు. నేను తినలేక జేబులో కవర్ పట్టుకెళ్ళి, తినలేనివి కవర్ లో వేసి, పాకెట్లో పెట్టుకుని బయట పడవేసేవాన్ని. నా ప్లాను అంతా కాపి కొట్టి చివరికి సార్ కు తెలిసి జేబులు వెతకడం కూడా స్టార్టు చేశారు. పక్కింటోడి పెళ్ళాం అందం గా లేకపోతే ఎదురింటోడు ఫీల్ అయినట్టు, మేం అది తినకపోతే వార్డెన్ లకు వచ్చే లాస్ ఎంటో నాకు అర్థం అయ్యేది కాదు. దీన్నే సాడిజం అంటారు అని జీవిత గమనం లో ఒక దుర్దినాన తెలుసుకున్నాను.

(మిగతాది తదుపరి పోస్టు.. ఈ పోస్టు ముగింపు లో ఒక చిన్న జీవిత సత్యం..)

ఒకరోజు నేను కళ్లారా చూసి చెవులారా విన్న ఒక జీవిత సత్యం చెప్తాను. కొన్ని ఇయర్స్ బ్యాక్ నా ఫ్రెండ్ ఇంటికి లంచ్ కు వెళ్ళాను. మా ఫ్రెండ్ ఎప్పుడు చెప్తూ ఉంటాడు వాళ్ల అమ్మ చేతి వంట అద్బుతం అని. నిజమే నేను కూడా చాలా సార్లు తిన్నాను వాడి బాక్స్. లంచ్ చేస్తున్న సమయం లో "అమ్మా! మీ చేతి వంట అద్భుతం. చాలా బాగుంటాయి. శ్రీధర్ ఎప్పుడూ మీ వంట గురించే చెప్తాడు." అని అన్నాను. అది విన్న అంకుల్ ఏమన్నారంటే.. "అవును నిజమే! పాతికేళ్ళ క్రితం ఇదే చేతి వంట తిని ఉంటే మీరు ఈ మాట అనేవాళ్ళు కాదు." అన్నారు. నాకు వెంటనే అర్థం కాలేదు. అర్థం అయ్యాక చచ్చేంత నవ్వు వచ్చినా ఆపుకున్నాను. "పెళ్ళయిన కొత్తలో పాల పొడి బదులు సర్ఫ్ వేసింది ఒకసారి. ‘అదేదో వాషింగ్ పౌడర్ నిర్మా- పాల లాంటి తెలుపు నిర్మా తో వచ్చింది.’ ఆడ్ చూసి సర్ఫ్ వేసిందేమో అనుకుని, నిర్మా మార్చి, వేరే బ్రాండ్ తెచ్చాను. నా మీద ప్రయోగాలు చేస్తే ఇరవై ఏళ్ళకు బాగా వండడం వచ్చింది." అని చెప్పారు. నాకు అనిపించింది, వేమన రాసిన "అనగననగ రాగ మతిశయిల్లుచు నుండు" జీవితం లో అడుగడుగునా కనిపిస్తుంది.. అని....
,,,
,,,,,
కొత్త పెళ్ళి కొడుకులు పాపం..
...
.....
అయ్యయ్యో! పాపం అనడానికి కూడా లేదులే! తెలివి లేని వాళ్ళు కొత్త పెళ్ళాం మోజులో పడి ఏ చెత్త పెట్టినా తింటారు, కొంచెం తెలివయిన వాళ్ళు, పెళ్ళాం వంట తప్పించుకోవడానికి మరియు పెళ్ళాన్ని మురిపించడానికి రెస్టారెంట్లకు తీస్కెళ్తారు.. హ్హహ్హహ్హ