జీవిత గమనం లో ఒక సారి వెనక్కు వెళ్తే...

11.45PM - SATURDAY, DECEMBER 15TH... 2007

చలికాలం అని గుర్తుచేసే చలి అంతగా లేదు.. బహుషా నాకు చలి అనిపించడం లేదు ఏమో..!! చలికాలం పిల్ల తెమ్మరలు గిలిగింతలు పెట్టకుండా, పెదవులను కోసి, చర్మంపై గాట్లు పెడతాయని తెలుసు. డిసెంబర్ చలి తెలియంది ఎవరికి?

కాని ఇప్పుడు అలా లేదు.

ఒక్కన్నే కంప్యూటర్ ముందు.

చుట్టూ చూశాను.. కొత్త ఏం లేదు. ఎప్పుడూ ఉండే ఒంటరితనమే! గత ఆరు సంవత్సరాలుగా....

దయ్యాలున్నాయేమో అనేభయం లేనే లేదు. ఎందుకంటే దయ్యాల భవనం అని చెప్పుకునే ఒక ఇల్లు కొత్తగా సిటీకి వచ్చినప్పుడు నాకు నీడనిచ్చింది. దయ్యాలు లేవు అనేది నా వాదన. ఎవరు ఒప్పుకున్నా ఒప్పుకోకున్నా.. ఆ వాదన ఫలితం ఒక రాత్రి నన్ను స్మశానం లో, కీచురాళ్ళ లాలి పాటలో, సంతోషానికి - దు:ఖానికి అతీతమయిన పూర్వ పురుషుల/స్త్రీల మరణ శయ్యల మీద గడిపేలా చేసింది.

****

నల్ల మార్బుల్స్ మీద వరుసగా మూడు బూట్ల జతలు,”హైదరాబాద్ బాంబ్ పేలుళ్ళ సమయం లో పరామర్శకు ఒకేసారి వచ్చిన ఆయా పార్టీల నేతల్లా’ ఉన్నాయి. పక్కనే పారగన్ చెప్పుల జత. వాటిని చూస్తే ఎలక్షన్ ల సమయం లో టికెట్ కోసం ఎదురు చూసే పార్టీ అభ్యర్తిలా అనిపించింది. అలా కారిడార్ లోకి వెళ్ళాలని ఉంది. బయట చలి ఉందేమో? చెప్పులా, బూట్లా? ఒకసారి వట్టికాళ్ళతో నడిచి చూస్తే..

****

చల్లగానే ఉంది. డోర్ తీస్తే కిర్రు మనే శబ్దం వినిపించాలి కదా? సిటీ అనే విషయం మర్చిపోయాను. బయట వాహనాల అలజడి ఇంకా ఉంది. ఇంటి వెనుక భాగానికి చేరి ఆకాశం చూశాను. చందమామ కాదు కదా, ఒక్క చుక్క కూడా కనిపించలేదు. పల్లెటూర్లో అయితే కుప్పలు కుప్పలుగా చుక్కలు. సిటీ లో లైట్ల వెలుగు వల్లనేమో, ఒక్క చుక్కా కనిపించలేదు. కారు చీకటి అనడానికి కూడా లేదు. నలుపు కాని నలుపు రంగులో ఆకాశం నిర్మలం గా ఉంది. అలా కాసేపు చూశాను. ఆ నల్లని ఆకాశం నన్ను హిప్నోటైజ్ చేసి 19 సం. వెనక్కు నెట్టింది.

****

రెండు మూడేళ్ళ వయసు. పసితనం పాల బుగ్గల్లో చిందులేస్తుంటే బహు ముద్దుగా ఉండేవాన్ని. (ఫోటో లో చూశాను. సెల్ఫ్ హిప్నోటైజ్ ప్రక్రియ ద్వారా నా చిన్న తనం చాలా వరకు నేను చూడగలిగాను. స్వీట్ మెమరీస్ అంటే ఎంటో నా పసితనం చూశాకే తెలిసింది.) బాగా తిండి పోతును అప్పుడు. "విజ్జూ! నీకోసం తినడానికి ఏం తెచ్చానో చూడు!" పెద్ద పిన్ని పిలిచేది. ఎక్కడ ఉన్నా క్షణం ఆలస్యం చేయకుండా పరుగెత్తుకు వచ్చేవాన్ని. నాకు చాలా ఇష్టమయిన వ్యక్తి మా పిన్ని. నాకన్నా వయసులో ఆరేళ్ళు పెద్ద. నేను తిండి అంటే ఎగబడతాను అనే విషయం ఎక్కడ బయట జనాలకు తెలుస్తుందో, ఎక్కడ దిష్టి తాకుతుందో అని పిన్ని, "అసలు తినడు వీడు" అని బయట అందరికీ చెప్పేది. నాకు అబద్దం చెప్పడం ఇష్టం ఉండేది కాదు. "అన్నీ అబద్దాలే! నేను బాగా తింటా!!" అని చేతులు రెండూ బాగా చాచి,”ఇంత తింటాను’ అని చెప్తే నోర్ముయ్, "ఏం మాట్లాడాలో తెలియదు నీకు!" అని విసుక్కునేది పిన్ని. నాకు అర్థం కాక పిచ్చి చూపులు చూస్తే, ఆ పిచ్చి చూపులకు ఫ్లాట్ అయ్యి అందరూ ఎత్తుకునే వాళ్ళు. (ఇప్పుడు ఎవరూ ఎత్తుకోవడం లేదనుకోండి.)

మామయ్య వస్త్తున్నాడు అని తెలియగానే వెళ్ళి మంచం కింద దూరే వాన్ని. చంద్రబాబు నాయుడు గడ్డం లో తెల్లె మచ్చలున్నట్టు, ఆ మంచానికి అన్నీ బొక్కలే! మామయ్యకు దొరికి పోయే వాన్ని. మామయ్య స్కూలు లో పని చేసే వాడు అప్పుడు. రాగానే "ఎ బి సి డి, అ ఆ ఇ ఈ, ఒకటి రెండు, వన్ టూ, పలక బలపం.." అనేవాడు. లాలూ ప్రసాద్ గడ్డి స్కాం టైం లో దొరికినప్పుడు ఎలా చూశాడో, అలా చూసేవాన్ని. ఆ చూపులుకు నవ్వేసే వాడు. "హమ్మయ్య! నవ్వాడు. ఇంక పలక అనడు." అని మనసులో అనుకునే లోగా నాతో పాటు స్కూలుకు రా అనేవాడు. యాక్సిడెంట్ లో చావని వాన్ని హాస్పిటల్ లో చంపడం అంటే ఇదేనా? పలక చిన్నగా ఉంటుంది, కాని స్కూలు చాలా పెద్దది. చాలా పలకలు ఉంటాయి. ఒక్కసారి సీన్ కళ్ళముందు కదిలేది. అంతే.." బా.... బా... " స్టార్ట్. బాబా బాబా బ్లాక్ షీప్ కాదండోయ్. అది నా ఏడ్పు.

నేను అమ్మమ్మ- తాతయ్య వాళ్ళ ఇంట్లో పెరిగాను. మామయ్య అనేవాడు, " నాన్నా! నువ్వే వీన్ని చెడగొడుతున్నావ్! వీడికి గారాబం ఎక్కువయింది" అని. ఇంతకీ మా తాతయ్య ఏం చేశాడంటే...
(నిద్ర.. రేపు చెప్తా..!!)


(నా చిన్నప్పటి ప్రేమకథ కూడా ఉంది. ఆ వయసులోనే.. మేరా జాన్ రేణుక.. తరువాత చెప్తా!!)